Yaşam, çoktan yaşanmış bir alışkanlıktır.
Yaşamayanların geride bıraktığı, geride bıraktığım.
Kendi yıkımımdan başka nedir ki?
Kötü bir müteahhitim. Ufak sarsıntıların geride bıraktığı moloz yığınında başka bir dünya bilmiyorum. Buranın ve sahip olduğum tüm zamanların yabancısıyım ve yalancısıyım sevmelerin, sevişmelerin tükenen bir şeymiş tüketirken bilmediğim, anlamadığım ama hep satın aldığım bir hikaye, bir gün ve çoktan dünde kaldı.
Geçmişte kalan, sıfırı atmak gibi Türk lirasından, biraz daha beklersem normalmişim hissiyle tanışacağım; gizlidir tüm utançlarım, utangaçlığımdan daha çok biliniyor olmak korkutuyor beni. O duvara işeyen sen miydin? Bendim hiçbir işi başaramayan ve yine benim onca ağırlığıma karşın dimdik duran.
Bir yanıt yazın