Şehirler kadar eskiyim. Çoktan ezberlenmiş sokaklardan geçiyorum. Gözümü korkutuyor iyi bir hikaye görmeyecek olmak çünkü her çıkmaz aynı yöne bakıyor. Kelimelerimle çarpışıyorum tekrar tekrar; tekrar eden cümlelerim aynı yöne bakıyor. Herkesin ezberinde olan satırlarda kendimi görüyorum, hiçbir büyüsü kalmamış.
Eskiyen bir şey, yeni saymaya kalktıklarım. Yerimden kalkasım yok, gerçi aitliğimde yok yerim sayacak. Nerede olsam. Nerede, sıkıştığım kendimden bir çıkış yolu bulamadım. Hiç gözümü açma fırsatım olmadı; her zaman gözümü kapatmakla meşgulüm, suçlu saymam kendimi göremiyor olmakla. En fazla görmeyi tercih etmediğim için kızabilirim. Gerçi kendime o fırsatı versem, o fırsat elime geçse, görsem ait hissetmediğim bir yer olurdu orası. Artık nereyse ve neredeyse orası.
Kendimi parçalamakla meşgulüm, sorumluluğum en iyi şekilde yerine getiriyorum. Yok etmek mümkün değil çoktan kazınmış gölgeme, sevmediğim yanlarımın yansıması. Aynı yansımadan doğan bunlardan başka bir şey değil ve bunlar bir şey değil. Çok büyük sözlerin yıkıntılarından başka ne var ki en azından ihtişamlı dursun isterdim ya da tepesine tırmanabilmek sadece biraz kırıntı var. Kuşların, karıncaların ilgilenmediği kırıntılar, birikmelerini bekliyorlarsa çok beklerler buradan bir şey çıkmaz.
En azından ben çıkabilsem.
Bir yanıt yazın